تقدیم به همان که اگر از دردهایم ناراحت باشم به سمتش نمی روم
و اگر به سمت من آمد ,به روی خودم نمی آورم, 
شاید اسمش ریا باشد, ولی این ریا را دوست می دارم,
خودش می داند, 

در دردها

دوست را خبر نکردن ,

خود یک عشق ورزیدن است.

تقیه ی درد ,زیباترین نمایش ایمان است.

به محبت

خلوص می بخشد,

که سخت ,شیرین است.

رنج تلخ است,

اما هنگامی که تنها می کشیم,

تا دوست را به یاری نخوانیم,

برای او کاری می کنیم,

و این ,

خود ,دل را شکیبا می کند.

دکتر علی شریعتی
هبوط,1388,صفحه 35